Почетоците на германската армија по Втората светска војна
Во 1945 година имаше малку нешто што укажуваше дека десет години подоцна Германија повторно ќе има армија. По завршувањето на Втората светска војна, која ја започна нацистичка Германија, земјата беше окупирана, а Вермахтот беше распуштен.
Победничките сили – Советскиот Сојуз, САД, Велика Британија и Франција – темелно продолжија со демилитаризација на земјата: за војната никогаш повеќе да не може да започне на германска почва.
Сепак, тензиите меѓу победничките сили се зголемија веднаш по завршувањето на војната. Како резултат на тоа, Германија беше поделена.
По избувнувањето на Корејската војна во 1950 година, западните сојузници интензивно се подготвуваа за можен советски напад во Европа. Тие стравуваа дека границата меѓу двете германски држави може да стане место на таков напад.
Германската армија како бедем против Советскиот Сојуз
И Конрад Аденауер, првиот канцелар на младата Сојузна Република Германија, ја делеше оваа загриженост. „Во случај на руска агресија, ние ќе бидеме првата жртва. Студената војна се води против нас со сета своја сила“, предупреди политичарот од христијанските демократи во октомври 1950 година.
Со оглед на оваа закана, Аденауер побара западните сојузници да ги зајакнат окупаторските сили во Германија. Тие пак побараа самата СР Германија (Западна Германија) да придонесе за сопствената одбрана. Ова отвори дебата за вооружување, а Аденауер ја водеше целно.
За првиот канцелар на повоена Западна Германија – католик од Рајнската област кој лично немаше афинитет кон војската – стратешките цели беа најважни. Според него, одбранбениот придонес беше средство за реинтеграција на СР Германија во заедницата на западните земји. Аденауер сакаше да ја врати слободата на дејствување во надворешната политика.
Протести против повторното вооружување: „Без мене!“
Само десет години по крајот на нацистичката диктатура, планот за вооружување разбесни многу Германци.
Социјалдемократите, тогаш во опозиција, изразија остри критики. Тие беа ужасени од можноста повторно да ги видат германските војници како маршираат. Го обвинија Аденауер дека го искористува „стравот од Истокот“. Тврдеа и дека вооружувањето ќе ја зацементира поделбата на Германија.
Отпор се појави и кај населението. Под слоганот „Без мене!“, огорчените граѓани демонстрираа против вооружувањето, вклучувајќи поранешни војници и воени ветерани со дрвени нозе или патерици.
На крајот, Аденауер сепак успеа да се избори: Париските договори и влезот на Германија во НАТО на 6 мај 1955 година го отворија патот за формирање на Бундесверот (сојузните вооружени сили).
На 12 ноември 1955 година, првиот министер за одбрана на Сојузна Република Германија, политичарот на ЦДУ, Теодор Бланк, им ги врачи потврдите за назначување на позиции во армијата на првата група од 101 волонтери (многу од нив беа во цивилна облека и без униформа) во касарната Ермекаил во Бон.
DW
