За Кремљ, најочигледната поента од апсењето на Николас Мадуро од страна на САД, може да биде дека тоа е удар врз регионалното влијание на Русија и врз гордоста на Владимир Путин, истакнат сојузник кој склучи договор за „стратешко партнерство“ со рускиот претседател во мај, а сега одеднаш е надвор од власт и седи во затвор во Њујорк.
Апсењето на Мадуро доаѓа малку повеќе од една година по падот на Башар ал-Асад, сирискиот лидер кој ѝ даде на Русија цврсто упориште на Блискиот Исток во замена за клучна поддршка во војната против неговите противници – уште еден голем удар врз напорите на Путин да го оживее присуството на Москва низ целиот свет по повлекувањето што следеше по распадот на Советскиот Сојуз.
Не само тоа, туку американскиот напад во Венецуела на 3 јануари постигна за неколку часа нешто што Русија не можеше да го направи во речиси четирите години откако Путин ја започна целосната инвазија на Украина и што се сметаше за една од неговите клучни цели: отстранување на лидерот на една земја.
Но, фокусот на Русија на војната против Украина значеше дека заштитата на Мадуро не би била реална, дури и Москва да сакаше да го стори тоа, а корисноста на Венецуела за Русија се намали, барем во економска смисла, поради санкциите и други фактори што го намалија производството на нафта, сектор во кој Русија има големи влогови.
Но, има и предности за Русија. Од една страна, Москва може да ја посочи американската операција како доказ дека Вашингтон се стреми да ја наметне својата волја врз други земји и го прекршува меѓународното право кога смета дека е соодветно – аргумент што е убедлив за некои и покрај војната на Москва против Украина.
Во изјавите од 3 јануари, руското Министерство за надворешни работи изјави дека е „крајно загрижено“ за она што го нарече „чин на вооружена агресија против Венецуела“ и ги повика САД да го „ослободат легално избраниот претседател на суверена земја и неговата сопруга“.
Но, она што е поважно за Кремљ од зајакнувањето на таквото прикажување на Соединетите Американски Држави, велат аналитичарите, е надежта дека постапките на Вашингтон во Венецуела и фокусот на американскиот претседател Доналд Трамп на западната хемисфера ќе ѝ дадат на Москва поголема слобода – и морално и воено – да прави што сака во она што го смета за своја сфера на влијание, особено во Украина.
„Без оглед на одлуките што ги носи Владимир Путин во Украина, станува сè потешко да се осудат одредени постапки само врз основа на меѓународното право“, изјави за РСЕ политичката аналитичарка од Берлин, Александра Ситенко, експерт за врските на Русија со Латинска Америка и други региони.
slobodnaevropa.mk
